22 Days Caucasus and Anatolia

درباره مقصد: شهر ایروان پایتخت ارمنستان است که در عین حال بزرگترین شهر این کشور نیز می‌باشد. این شهر در سال ۷۸۲ قبل از میلاد در غرب آنچه که امروزه به عنوان ارمنستان شناخته می‌شود، در بخش شرقی دشت کوه آرارات تأسیس شد. این شهر در عین حال مقر مهم‌ترین انجمن‌های فرهنگی، هنری و صنعتی کشور و همچنین سیاست‌ها است. شهر در تمام طول سال فعالیت زیادی دارد. در این شهر می‌توانیم تنوع گسترده‌ای از جاذبه‌های گردشگری را پیدا کنیم: موزه‌ها، پارک‌ها، نشانه‌های تاریخی کشور... بدون شک مکانی است که به دلیل تاریخ طولانی و تنوع زیاد مکان‌هایی که ارزش بازدید دارند، بسیار ارزشمند است، مانند: کاسکاد، میدان جمهوری...

درباره مقصد: دیلیجان، گوهر پنهان ارمنستان، مقصدی است که باید برای کسانی که به دنبال یک فرار آرام و صلح آمیز هستند، دیده شود. دیلیجان که در قلب منطقه تاووش قرار دارد، زیبایی طبیعی شگفت انگیز، میراث فرهنگی غنی و فضای آرام را ارائه می دهد. این شهر توسط جنگل های سرسبز، رودخانه های صاف و کوه های با شکوه احاطه شده است، که آن را مقصدی ایده آل برای کوهنوردی، دوچرخه سواری و سایر فعالیت های فضای باز می کند. بازدید کنندگان می توانند پارک ملی دیلیجان را که مساحتی برابر با 240 کیلومتر مربع دارد و خانه بیش از 900 گونه گیاه و جانور است، کاوش کنند. دیلیجان همچنین به خاطر معماری خاص خود شناخته شده است که طراحی سنتی ارمنی را با تأثیرات اروپایی ترکیب می کند. مرکز تاریخی شهر خانه ای برای بسیاری از نقاط عطف فرهنگی و مذهبی است، از جمله دیر دیلیجان، دیر هاغارتسین و دیر گوشاوانک. برای کسانی که به دنبال آرامش و استراحت هستند، دیلیجان امکانات متنوعی از سونا و مراکز بهداشتی را ارائه می دهد، همچنین انواع غذاهای محلی و شراب ها برای لذت بردن وجود دارد. خیابان های دل انگیز شهر پر از کافه ها، رستوران ها و فروشگاه های بوتیک هستند، که به بازدید کنندگان فرصتی برای غوطه ور شدن در فرهنگ محلی می دهد. با مناظر زیبا، میراث فرهنگی غنی و فضای آرام، دیلیجان مقصدی است که هیچ مسافری که به ارمنستان می آید نباید از دست بدهد.

درباره مقصد: تفلیس پایتخت گرجستان است، اما علاوه بر آن، بزرگترین شهر این کشور نیز می‌باشد. گرجستان از نظر فنی در اوراسیا واقع شده است، اما ساکنان آن ترجیح می‌دهند بگویند که آنها "بالکن اروپا" هستند. تفلیس شهری بسیار مهمان‌نواز است که در آن محیطی بسیار مهمان‌دوست وجود دارد. در این شهر مناطق گردشگری زیادی وجود دارد و فعالیت‌های متنوعی برای انجام دادن موجود است. برخی از معروف‌ترین جاذبه‌های گردشگری این شهر می‌توانند بناهایی مانند کلیسای جامع سامبا که در سال ۲۰۰۴ ساخته شده و عمدتاً یک کلیسای ارتدکس است و میدان زیبای آزادی که در مرکز شهر واقع شده است، باشند. برای علاقه‌مندان به فرهنگ، تفلیس یک شهر عالی است زیرا دارای چندین موزه است، از جمله موزه ملی گرجستان که چندین موزه مهم در نقاط مختلف کشور را در بر می‌گیرد یا موزه تاریخی که در آن می‌توانید همه چیز را درباره تاریخ این شهر بیاموزید. برای علاقه‌مندان به کوه، تفلیس نیز مکانی ایده‌آل است زیرا بسیار تپه‌ای است. یکی از معروف‌ترین کوه‌ها، کوه متاتسمیندا است. شما می‌توانید فعالیت‌های بیرونی مانند سوار شدن بر بالون، پیاده‌روی، تورهای دوچرخه‌سواری را انجام دهید. فراموش نکنید که از پارک ملی گیاه‌شناسی گرجستان بازدید کنید که برای پیاده‌روی‌های آرامش‌بخش ایده‌آل است. همچنین برای کودکان نیز مناسب است، آنها از تراموای هوایی یا پارک تفریحی متاتسمیندا لذت خواهند برد، هر دو پارک‌های موضوعی که کودکان در آن‌ها اوقات خوشی خواهند داشت. تفلیس در شب نیز بسیار فعال است، برخی از مکان‌های توصیه شده شامل میخانه نالی است که در آن جوی عالی وجود دارد یا مکان‌های دیگر مانند باتل شوک. به طور کلی، این یک شهر بسیار دوستانه است، با جوی بسیار دلپذیر و ایده‌آل برای بازدید با خانواده و داشتن تعطیلاتی خوشایند که فراموش نخواهید کرد.

درباره مقصد: باتومی دومین شهر بزرگ گرجستان است که در ساحل دریای سیاه در جنوب غربی کشور واقع شده است. این شهر در منطقه‌ای نیمه‌گرمسیری نزدیک به دامنه‌های کوه‌های قفقاز کوچک قرار دارد و به عنوان یک مقصد گردشگری محبوب شناخته می‌شود که به دلیل آب و هوای متغیرش معروف است – در فصل‌های گرم یک تفریحگاه ساحلی پرجنب‌وجوش است، اما در زمستان می‌تواند کاملاً پوشیده از برف شود. بخش عمده‌ای از اقتصاد باتومی حول گردشگری و قمار می‌چرخد، اما این شهر همچنین یک بندر دریایی مهم است و شامل صنایعی مانند کشتی‌سازی، فرآوری مواد غذایی و تولیدات سبک می‌شود. از سال ۲۰۱۰، باتومی با ساخت ساختمان‌های بلند مدرن و همچنین بازسازی بناهای کلاسیک قرن نوزدهمی که در شهر قدیمی تاریخی آن قرار دارند، تغییر شکل یافته است.

درباره مقصد: باکو پایتخت و بزرگترین شهر جمهوری آذربایجان است و همچنین بزرگترین شهر در دریای خزر و منطقه قفقاز می‌باشد. این شهر در ساحل جنوبی شبه‌جزیره آبشرون قرار دارد که به دریای خزر می‌ریزد. منطقه اصلی گردشگری باکو، شهر قدیمی به نام ایچری شهر است که یک سایت میراث جهانی یونسکو می‌باشد و دارای دیدنی‌های از دوران قرون وسطی است. در داخل قلعه دیواری باکو، تعدادی از مکان‌های جالب وجود دارد. کاخ قرون وسطایی شاهان شیروان، برجسته‌ترین جاذبه شهر قدیمی است و هر گردشگری در باکو باید آن را ببیند. در تضاد چشمگیر با شهر قدیمی، ساختمان‌های فوق مدرن منطقه مرکز شهر مانند مرکز حیدر علی‌اف، برج‌های شعله و سالن کریستال قرار دارند. در مرکز شهر، ساختمان‌های زیبای زیادی وجود دارد و یک تفرجگاه بزرگ در ساحل دریا قرار دارد. شما فرصت‌های خرید زیادی خواهید یافت و همچنین غذای عالی در رستوران‌های آذری تجربه خواهید کرد.

درباره مقصد: استانبول اهمیت تاریخی خود و میراث فرهنگی و معماری شگفت انگیز خود را مدیون موقعیت استراتژیک کامل خود است و تنگه های بوسفر را که اروپا و آسیای کوچک را از هم جدا می کند، به هم می زند. این شهر (که ابتدا با نام بیزانس شناخته می شد، سپس با نام کنستانتینوپل و از سال ۱۹۳۰ به عنوان استانبول) یک گلدان ذوب فرهنگی بود. امروزه جمعیت آن بیش از ۱۳ میلیون نفر تقریباً منحصراً ترکی است و بسیاری از مردم آن مهاجران اخیر ترکیه استانی هستند که با وعده شغل و شغل در این شهر پر جنب و جوش و در حال رشد سریع فریب خورده اند. استانبول دیگر پایتخت این کشور نیست، بلکه نیروگاه اقتصادی و فرهنگی ترکیه است - وضعیتی که نقش آن به عنوان یک شهر فرهنگ اروپا در سال ۲۰۱۰ و جایزه میراث جهانی یونسکو فهرست شده به بسیاری از مهم ترین نشانه های آن، که از مساجد خیره کننده عثمانی و کلیساهای بیزانس و کاتکامب ها گرفته تا ستون های معابد هلنیستی و بقایای دیوارهای عظیم شهر قرون وسطی را در بر می گیرد. اما بیشتر از میراث بیزانس و عثمانی به استانبول وجود دارد. اقتصاد در حال رشد سریع به شکوفایی هنر و صحنه موسیقی کمک کرد، با کثرت میله های جدید، باشگاه ها، گالری های هنری خصوصی، رستوران ها و خروجی های مد طراح.

درباره مقصد: کاپادوکیه منطقه ای تاریخی در آناتولی مرکزی است که عمدتاً در استان های نوشهیر، قیصری، کرشهیر، آکسارای و نیغده در ترکیه قرار دارد. به گفته هرودوت[1] در زمان شورش ایونیا (499 ق.م) گزارش شده است که کاپادوکیان منطقه ای از کوه توروس تا مجاورت اوکسین (دریای سیاه) را اشغال کرده بودند. کاپادوکیه از این نظر از جنوب به رشته کوه های توروس که آن را از کیلیکیه جدا می کند، از شرق به فرات علیا، از شمال به پونتوس و از غرب به لیکائونیا و غلاطیه شرقی محدود می شد.[2] ] این نام که به طور سنتی در منابع مسیحی در طول تاریخ استفاده می‌شود، به عنوان یک مفهوم گردشگری بین‌المللی برای تعریف منطقه‌ای از شگفتی‌های طبیعی استثنایی، به ویژه با دودکش‌های پری و میراث تاریخی و فرهنگی منحصربه‌فرد، همچنان به کار می‌رود.