11 Days Highlights of Myanmar

درباره مقصد: یانگون، که قبلاً رانگون نامیده می‌شد، تا زمانی که در نوامبر 2005 توسط نایپیداو جایگزین شد، پایتخت میانمار بود. امروزه، با جمعیتی بیش از 5 میلیون نفر، بزرگترین شهر و مرکز اصلی اقتصادی میانمار است. این شهر ترکیبی از تأثیرات بریتانیایی، برمه‌ای، چینی و هندی است و به خاطر معماری استعماری خود شناخته شده است که با وجود فرسایش، هنوز هم یک نمونه تقریباً منحصر به فرد از پایتخت استعماری بریتانیایی قرن 19 است. پاگودای شویداگون یا پایا مهمترین مکان مذهبی در تمام میانمار است و مکانی جالب برای گردشگران است. شویداگون حقیقت هر دو جنبه غیررسمی و همچنین روابط قوی را که رابطه برمه‌ای‌ها با بودیسم خود را نشان می‌دهد، به تصویر می‌کشد. هیچ پاگودایی مانند آن در برمه وجود ندارد و هیچ مکانی مانند پاگودای شویداگون در جهان وجود ندارد. یانگون از روزهای اول خود یک شهر جهانی با ترکیبی از مردمان چندزبانه بوده است و نسبت به غریبه‌ها نگرش دوستانه و خوشامدگویانه‌ای دارد.

درباره مقصد: باگان یک شهر باستانی است که در منطقه ماندالای میانمار واقع شده است. از قرن نهم تا سیزدهم، این شهر پایتخت پادشاهی پاگان بود، اولین پادشاهی که مناطق مختلفی را که بعدها میانمار مدرن را تشکیل دادند، متحد کرد. در اوج این پادشاهی بین قرن‌های یازدهم و سیزدهم، بیش از ۱۰,۰۰۰ معبد بودایی، پاگودا و صومعه در دشت‌های باگان ساخته شد که از این تعداد، بقایای بیش از ۲,۲۰۰ معبد و پاگودا تا به امروز باقی مانده است. منطقه باستان‌شناسی باگان یکی از جاذبه‌های اصلی صنعت گردشگری نوپای این کشور است. بسیاری آن را از نظر جذابیت برابر با انگکور وات در کامبوج می‌دانند.

درباره مقصد: ماندالای دومین شهر بزرگ در برمه و پایتخت سابق میانمار است. این شهر مرکز اقتصادی و مذهبی شمال میانمار است و در اطراف کاخ سلطنتی قرار دارد. این شهر دارای خیابان‌های وسیع پر از دوچرخه و موتورسیکلت است و به خاطر تنوع فرهنگی‌اش شناخته شده است. کاخ ماندالای یک شهر طلایی درون یک شهر است و مرکز شکوه پادشاه میندون بود. امروزه یک مجموعه کاخ واقعاً باشکوه است. هزار و هفتصد پله به سمت بالا شما را به نمایی از بالا از شهر، مناطق اطراف دشت‌های آیرودی و تپه‌های مه‌آلود شان می‌رساند - یک منظره دیدنی و جذاب. مناظر جالب و جذاب در طول مسیر شامل غرفه‌های سوغاتی رنگارنگ، آثار پرشور، احتمالاً تنها استخوان‌های واقعی بودا در جهان و بودای شویاتاو طلایی با اندازه عظیم است. پاگودای کوثوداو توسط پادشاه میندون در سال ۱۸۵۷ ساخته شد. در محوطه آن چیزی که به عنوان "بزرگترین کتاب جهان" شناخته می‌شود - متون کامل بودایی که بر روی ۷۲۹ لوح سنگی عمودی در اطراف پاگودا حک شده‌اند، یافت می‌شود.

درباره مقصد: دریاچه اینله یک دریاچه آب شیرین است که در بخش نیاونگشوه از ناحیه تاونگجی در ایالت شان، بخشی از تپه‌های شان در میانمار (برمه) واقع شده است. این دریاچه دومین دریاچه بزرگ میانمار با مساحت تقریبی ۴۴.۹ مایل مربع (۱۱۶ کیلومتر مربع) و یکی از بلندترین دریاچه‌ها با ارتفاع ۲۹۰۰ فوت (۸۸۰ متر) است. اگرچه دریاچه بزرگ نیست، اما دارای تعدادی گونه بومی است. بیش از بیست گونه حلزون و نه گونه ماهی در این دریاچه یافت می‌شوند که در هیچ جای دیگر جهان وجود ندارند. در ژوئن ۲۰۱۵، این دریاچه به عنوان اولین مکان تعیین شده میانمار در شبکه جهانی ذخایر زیست‌کره شناخته شد. مردم دریاچه اینله (که به آنها اینتا گفته می‌شود)، حدود ۷۰,۰۰۰ نفر، در چهار شهر مرزی دریاچه، در روستاهای کوچک متعدد در امتداد سواحل دریاچه و بر روی خود دریاچه زندگی می‌کنند. بیشتر آنها بودایی‌های معتقد هستند و در خانه‌های ساده چوبی و بامبوی بافته شده روی پایه‌های بلند زندگی می‌کنند؛ آنها عمدتاً کشاورزان خودکفا هستند. حمل و نقل در دریاچه به طور سنتی با قایق‌های کوچک یا قایق‌های کمی بزرگتر مجهز به موتورهای دیزلی تک سیلندر انجام می‌شود. ماهیگیران محلی به خاطر سبک خاصی از پارو زدن که شامل ایستادن در قسمت عقب قایق بر روی یک پا و پیچیدن پای دیگر به دور پارو است، شناخته می‌شوند. این سبک منحصر به فرد از روی نیاز تکامل یافته است زیرا دریاچه پوشیده از نی‌ها و گیاهان شناور است که دیدن بالای آنها در حالت نشسته را دشوار می‌کند. ایستادن به پاروزن دیدی فراتر از نی‌ها می‌دهد. با این حال، سبک پاروزنی با پا فقط توسط مردان انجام می‌شود. زنان به سبک معمولی پارو می‌زنند، با استفاده از پارو با دست‌هایشان و در حالت نشسته با پاهای ضربدری در قسمت عقب قایق.